กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ซูหลินยืนอยู่กับที่ ปล่อยให้ความรู้สึกอุ่นนั้นวนไปทั่วร่างกายจนครบรอบ
อาการปวดเมื่อยจางๆ ในเส้นลมปราณสลายไปแล้ว สิ่งที่แทนที่คือความมั่นคงหนักแน่น ราวกับมีใครยัดสิ่งของไว้เต็มซอกกระดูก
เขากำมือหนึ่งครั้ง ไม่ส่งเสียง แต่รู้สึกได้ว่าพละกำลังนั้นหนาแน่นกว่าตอนที่เข้ามาไม่น้อย
ตอนนั้นเอง กำแพงตรงหน้าห้องหินก็แตกเป็นรอยแยก แสงสีเทาขาวลอดออกมาจากรอยแยก ราวกับมีคนจุดตะเกียงไว้หลังกำแพง