กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ซูหลินลุกขึ้นยืนจากขอบแปลงโอสถ ปัดโคลนที่หัวเข่า
ในคลังเก็บวิญญาณ วัตถุดิบยาซึ่งกองกันจนเป็นภูเขาลูกเล็ก
เขาหันตัว วิ่งไปทางทิศของกองกำลัง
วิ่งไม่เร็วไม่ช้า
เสื้อคลุมยาวสีทองเข้มปลิวไสวในลม ผมสีน้ำตาลเข้มถูกพัดไปทางด้านหลังศีรษะ
วิ่งไปราวหนึ่งเค่อ ข้ามเนินเขาลูกหนึ่ง คนกว่าสองร้อยยังยืนอยู่ตรงนั้น
เถี่ยซานเหอยืนอยู่หน้าสุด กอดอก จ้องภูเขาลูกทางทิศเหนือ หงเหนียงจื่อยืนอยู่ทางซ้ายมือเขา มือกำดาบเรียวเล่มนั้น ปลายดาบจิ้มพื้น ซุนเสี่ยวโหวนั่งยอง ๆ อยู่ห่างสิบเมตร หลังพิงก้อนหิน ปากพึมพำไม่หยุด ไม่รู้ว่ากำลังคำนวณอะไรอยู่
ซูหลินวิ่งลงเนินเขา วิ่งเข้าไปในแอ่งกระทะ
เถี่ยซานเหอเป็นคนแรกที่เห็นเขา
"ล่อสัตว์ประหลาดไปแล้วหรือ?"