กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เสียงคำรามจากที่ไกลดังมาเหมือนค้อนทุบลงบนอกของทุกคน
เถี่ยซานเหอยืนอยู่หน้าสุดของฝูงคน จ้องไปที่ภูเขาทางทิศเหนือ มือของเขากดอยู่บนด้ามดาบ ข้อนิ้วซีดขาว
“เสียงแรก” เขาเอ่ย เสียงหนักต่ำ “แปลว่าพวกมันเข้ามาใกล้แล้ว”
หงเหนียงจื่อยืนอยู่ทางซ้ายของเขา เกราะศึกสีแดงเปล่งประกายเหมือนกองไฟใต้แสงยามเช้า
“เดาสิว่าจะรอดกี่คน”
เถี่ยซานเหอใบ้ไปหนึ่งวินาที
“น่าจะสามคน”
มุมปากหงเหนียงจื่อขยับนิดหนึ่ง ไม่เหมือนยิ้ม แต่เหมือนคมมีดกรีดผ่านก้อนหิน
“ฉันเดาสองคน”
ซุนเสี่ยวโหวหมอบอยู่ข้างซูหลิน ปากไม่หยุดพูด