เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ซูหลินเดินออกจากแอ่งกระทะ ฟ้าก็ใกล้จะมืดเต็มที
ท้องฟ้าในมิติแปลงโอสถค่อย ๆ เปลี่ยนจากสีทองอ่อนเป็นสีทองเข้ม ราวกับก้อนเหล็กที่ถูกเผาแดงแล้วกำลังเย็นตัวลง ไกลออกไปมีดวงดาวกะพริบ ไม่ใช่ดาวจริง แต่เป็นแร่บางชนิดที่เรืองแสงฝังอยู่ในนภาสวรรค์ กะพริบวับวาบราวกับดวงตามากมายนับไม่ถ้วน
เขาเดินอยู่บริเวณเนินเขาเตี้ย ๆ
ภูเขาไม่สูง ลาดชันไม่มาก บนไหล่เขาปกคลุมด้วยหญ้าสีทอง พอลมพัด ทุ่งหญ้าก็กลิ้งเป็นระลอกส่งเสียงกรอบแกรบ ซูหลินเหยียบอยู่บนหญ้า ฝีเท้าเบา เสื้อคลุมยาวสีทองเข้มถูกลมพัดจนสะบัดเสียงดัง
เขาเดินไปราวครึ่งชั่วยาม
ข้างหน้าเริ่มมีแสงจุดหนึ่งปรากฏขึ้น
ไม่ใช่แสงธรรมชาติ แต่เป็นแสงไฟ สีส้มแดง กระโดดวับวาบอยู่หลังไหล่เขา ราวกับมีคนกำลังเต้นรำ
ซูหลินหยุด มองด้วยตาหรี่ลงครู่หนึ่ง
“มีคนตั้งแคมป์”
เขาคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเดินต่อไป