กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ฟ้ายังไม่สว่าง
ระฆังในพระราชวังเซิ่งกวงซิงดังขึ้น
ไม่ใช่เสียงสองเสียงแบบปกติ แต่ต่อเนื่องไม่ขาดสาย ราวกับน้ำขึ้นที่ไหลบ่าจากใจกลางพระราชวังออกมาข้างนอก เสียงระฆังกระทบเพดานโดมสีทอง สะท้อนกลับมา แล้วกระทบกับเสียงถัดไป
พระราชวังทั้งหลังสั่นสะเทือน
ซูหลินลืมตาขึ้น
เขานั่งอยู่ข้างเตียง ก้มมองมือตัวเอง หยกผนึกโลหิตที่แปะไว้ที่อกเมื่อคืน ตอนนี้ตรงนั้นยังอุ่นอยู่เล็กน้อย ราวกับซุกกระเป๋าน้ำร้อนไว้
“ยี่สิบสี่ชั่วโมง” เขาพึมพำกับตัวเอง “พอแล้ว”
เสียงฝีเท้าดังมาจากนอกประตู
“องค์ชายเก้า” เสียงลุงจงกดต่ำมาก “อีกหนึ่งชั่วโมงพิธีก็จะเริ่ม เจ้าแห่งดวงดาวให้บรรดาองค์ชายและองค์หญิงไปรอที่ศาลบรรพชนก่อน”
“รู้แล้ว”