กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ในห้องเงียบมาก
พระสนมฮวานั่งอยู่บนเก้าอี้ นิ้วมือกำห่อผ้านั้นไว้ ข้อนิ้วซีดขาว แสงจันทร์สาดเข้ามาจากนอกหน้าต่าง กระทบใบหน้าของเธอ ใบหน้าที่งดงามนั้นซีดราวกับกระดาษ
เธอเงยหน้าขึ้นมองซูหลิน
“เจ้าไม่ใช่หยวนเอ๋อร์”
ห้าคำ เบาโหวง ราวกับมีดเล่มหนึ่งถูกวางลงบนโต๊ะอย่างเบามือ
ซูหลินไม่ขยับ เขานั่งอยู่ที่ขอบเตียง มือทั้งสองวางบนเข่า มองพระสนมฮวา บนใบหน้าแทบไม่มีสีสัน แต่ในสมองกำลังหมุนวนอย่างรวดเร็ว
เธอเปิดไพ่แล้ว เธอไม่ได้หยั่งเชิง เธอเปิดไพ่ตรง ๆ
“พระมารดาล้อเล่นแล้ว” เขากล่าว
“เลิกแสร้งเถอะ” เสียงของพระสนมฮวาเบามาก แต่ทุกคำเหมือนตะปู “เจ้าไม่ใช่ลูกของข้า เจ้าคงจะเป็นซูหลินคนนั้นสินะ”
ซูหลินใบ้ไปสามวินาที