กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ร่างของซูหลินหายลับไปตรงหัวมุมถนน
เหยียนเยี่ยนยืนอยู่ตรงปากถนน จ้องไปทางนั้นอยู่หลายวินาที ก่อนจะละสายตากลับมา
“ไปกันเถอะ ไปกัน” เธอหันหลัง เดินไปทางโรงเรียน “พรุ่งนี้ยังต้องฝึกอีกนะ”
หานปิงเดินตามหลัง ยังคงบ่นถึงราคาอาหารมื้อนั้น “ห้าล้านคะแนนนะ ห้าล้าน… มากพอให้ฉันกินโรงอาหารได้ทั้งชีวิตเลย…”
“นายช่วยมีความทะเยอทะยานหน่อยได้ไหม?” เหยียนเยี่ยนหันกลับไปถลึงตาใส่เขา
“ฉันมันไร้ความทะเยอทะยานอยู่แล้ว” หานปิงตอบอย่างเต็มภาคภูมิ “ฉันไม่ใช่ระดับเทพ ไม่เคยฟาร์มรอยแยก ไม่เคยสู้กับอสูรระดับเก้าสิบด้วย—”
“พอแล้ว พอแล้ว” เหยียนเยี่ยนตัดบท “ถ้านายยังพูดต่อ ฉันจะรำคาญแล้วนะ”