กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่เธอลงถึงพื้น เข่าพลันงอเล็กน้อย ก่อนจะยืนตัวตรง
ซูหลินครุ่นคิด สีหน้าเริ่มเคร่งขรึมขึ้น
ครั้งก่อนมีสามคน คราวนี้กลับมีเพียงคนเดียว
ไม่บ้าก็คงพกของที่ร้ายกาจมาด้วย
“เราเจอกันอีกแล้วนะ” เสวี่ยเวยเอ่ยขึ้น เสียงของเธอใสราวกับเสียงน้ำแข็งแตกร้าว มุมปากยกขึ้น ดวงตาหรี่ลง คล้ายแมวที่จับหนูได้ “คิดถึงฉันไหมล่ะ?”
ซูหลินไม่พูดอะไร
เสวี่ยเวยไม่ใส่ใจ ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว เท้าของเธอเหยียบพื้นทรายจนเกิดหลุมตื้น ๆ ขอบหลุมแผ่สีแดงหม่นออกมา เธอเอียงศีรษะสำรวจเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า ตั้งแต่ใบหน้าจรดปลายเท้า สายตาไร้ความเกรงใจแม้แต่น้อย