กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ฉันเลยแกล้งทำเป็นมองไม่เห็น แกล้งทำเป็นว่านายไม่มีตัวตน แกล้งทำเป็นว่านายไม่ใช่น้องชายฉัน แบบนี้ฉันก็จะรังแกนายได้โดยไม่รู้สึกผิด ทนดูนายลำบากได้โดยไม่รู้สึกผิด เป็นคุณหนูรองตระกูลซูต่อไปได้โดยไม่รู้สึกผิด”
เธอเงยหน้ามองซูหลิน ดวงตาที่ร้องไห้จนบวมคู่นั้นเต็มไปด้วยความสำนึกผิด
“ฉันมันไม่ใช่คน” เธอพูด “ฉันผิดต่อนาย”
เธอก้มลง แนบหน้าผากกับพื้น หมอบอยู่แทบเท้าซูหลิน
“ฉันไม่ขอให้นายไว้ชีวิตพ่อ” เสียงอู้อี้ของเธอดังขึ้นจากพื้น ราวกับลอดออกมาจากใต้ดิน “ฉันขอแค่…อย่าเกลียดเขามากขึ้นเพราะฉัน”