กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“คุณไม่เป็นไรใช่ไหม? คุณไม่เป็นไรใช่ไหม?” เสียงของเธอสั่น น้ำตาไหลพรากลงมา
ซูเจิ้นเทียนไม่พูดอะไร ได้แต่มองซูหลิน
หลินหว่านชิงหันตามสายตาของเขา แล้วเห็นชายหนุ่มที่ยืนอยู่กลางซากปรักหักพัง
อายุสิบแปด ผอม ไหล่และแผ่นหลังตั้งตรง สวมเสื้อแจ็กเก็ตสีดำที่ซักจนสีซีด เสื้อเต็มไปด้วยเลือด — ไม่ใช่เลือดของเขา แต่เป็นเลือดของพวกอสูรเหล่านั้น บนใบหน้าแทบไม่มีสีหน้า ดวงตาคู่นั้นดำมืดราวกับบ่อน้ำลึกที่มองไม่เห็นก้น
น้ำตาของหลินหว่านชิงหยุดลงในทันที
เธออ้าปาก อยากพูดอะไรบางอย่าง แต่ลำคอราวกับถูกใครบีบรัด แม้แต่คำเดียวก็เปล่งออกมาไม่ได้
นี่คือลูกชายของเธอ
ลูกชายที่เธออุ้มท้องสิบเดือนแล้วให้กำเนิด