เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ซูหลินมองซูเจิ้นเทียน แล้วใบ้ไปสามวินาที
“ได้”
คำเดียว เบาราวกับสายลมพัดผ่านซากปรักหักพัง
ซูเจิ้นเทียนสูดหายใจเข้าลึก ๆ ถอยหลังไปหลายก้าว แล้วหยุดยืนบนพื้นที่ว่างซึ่งถูกเหยียบจนเละ เขาถอดเสื้อคลุมออก โยนให้บุรุษชุดดำที่อยู่ข้าง ๆ ทันทีที่ชุดรบสีดำตกถึงพื้น ฝุ่นผงเล็ก ๆ ก็ฟุ้งขึ้นมา—เป็นเถ้าถ่านที่ซูเฉินสลายกลายเป็น
“ถอยออกไปให้หมด” ซูเจิ้นเทียนกล่าว
หลินหว่านชิงคุกเข่าอยู่บนพื้น ส่ายหน้าอย่างบ้าคลั่ง “เจิ้นเทียน! ไม่ได้! นายสู้เขาไม่ได้! นาย—”
“หุบปาก” ซูเจิ้นเทียนตัดบท น้ำเสียงไม่ได้หนักแน่นนัก แต่กลับมีพลังบางอย่างที่ทำให้ไม่มีใครโต้แย้งได้ “นี่เป็นเรื่องระหว่างฉันกับเขา”
เขามองไปยังบุรุษชุดดำทั้งสอง “พานายหญิงกับคุณหนูทั้งหลายลงไป”
บุรุษชุดดำลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนก้มลงไปพยุงหลินหว่านชิง หลินหว่านชิงดิ้นรนไม่ยอมลุก เล็บของเธอจิกเข้าไปในซอกเศษหินจนหักไปสองเล็บ เลือดไหลอาบ
“เจิ้นเทียน! นายทำแบบนี้ไม่ได้นะ! ถ้านายตายแล้วพวกเราจะทำยังไง! ตระกูลซูจะทำยังไง!” เธอร้องไห้จนแทบขาดใจ เสียงแหบพร่าไปหมด