กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เสียงของซูหลินไม่ได้ดังมาก แต่ทุกคำกลับเหมือนมีดที่ทิ่มแทงร่างของซูเจิ้นเทียน
ซูเจิ้นเทียนถอยหลังไปหนึ่งก้าว บนใบหน้าอันน่าเกรงขามนั้น ปรากฏความหวาดกลัวขึ้นเป็นครั้งแรก…
ไม่ใช่ความหวาดกลัวแบบเมื่อสามวันก่อนที่ถูกซ้อมจนต้องหนีเอาตัวรอด แต่เป็นความหวาดกลัวที่ลึกยิ่งกว่า เป็นความหวาดกลัวที่ซึมออกมาจากกระดูก
เพราะเขารู้เรื่องหนึ่งดี—วันนี้เขาไม่ใช่คู่ต่อสู้ของลูกชายอีกต่อไปแล้ว การที่เขาพร่ำอ้อนวอนขอให้ลูกชายไว้ชีวิตเขาและครอบครัว ดูเหมือนจะไม่มีประโยชน์แม้แต่น้อย
“ซูหลิน” ซูเจิ้นเทียนเอ่ยขึ้น เสียงแหบพร่าราวกับกระดาษทรายขัดก้อนหิน “พ่อรู้ว่าพ่อไม่มีสิทธิ์ขอให้ลูกยกโทษให้ แต่ตระกูลซู—”