กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
แสงอาทิตย์ยามเย็นสาดลงมาในหุบเขา ทำให้กองศพที่เกลื่อนพื้นดูแสบตาเป็นพิเศษ
ซูหลินยืนอยู่ที่เดิม แม้ร่างกายจะชุ่มไปด้วยเลือด แต่เขายังยืนอยู่
เหยียนเยี่ยนเป็นคนแรกที่พุ่งเข้ามา กอดเขาไว้แน่นจนแทบไม่ปล่อย เธอร้องไห้สะอึกสะอื้น น้ำตากับน้ำมูกเปื้อนเต็มไหล่ของเขา “นายทำฉันตกใจแทบตาย! ตกใจแทบตาย! ฉันนึกว่านายตายไปแล้ว!”
ซูหลินก้มมองสาวน้อยที่ร้องไห้จนเป็นคนเจ้าน้ำตา มุมปากขยับเล็กน้อย “ไม่เป็นไร”
“ไม่เป็นไรบ้าอะไร!” เหยียนเยี่ยนเงยหน้าขึ้น ดวงตาบวมเหมือนลูกวอลนัต “นายรู้ไหมว่าเมื่อกี้มันน่ากลัวแค่ไหน? ความเสียหายร้อยล้านล้าน! ฉันนึกว่านายจะถูกต่อยจนกลายเป็นเถ้าถ่านแล้ว!”