กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ซูเฉินถูกตวาดจนหดตัวถอยหลัง ใบหน้าซีดเผือดยิ่งกว่าเดิม
ดวงตาของหลินหว่านชิงแดงก่ำ เธอเดินเข้ามาหมายจะจับมือเขา “เจิ้นเทียน อย่าเพิ่งโมโห แผลของคุณยังไม่หายดี...”
ซูเจิ้นเทียนสะบัดมือเธอออก
“แผลงั้นเหรอ?” เขาแค่นหัวเราะ “ฉันเกือบตายอยู่แล้ว!”
เขาลุกขึ้น เดินไปเดินมาอยู่ในห้องรับแขก รอยเท้าเลือดประทับอยู่บนพรมราคาแพง ไม่มีใครกล้าพูดอะไรแม้แต่คำเดียว
“ระดับสิบ” เขาพึมพำ “ขยะระดับสิบคนหนึ่ง กลับซ้อมฉันจนต้องหนี”
“ฉันระดับเก้าสิบ บุคคลอันดับหนึ่งของมนุษยชาติ”
“แต่ฉันกลับถูกลูกชายตัวเองซ้อมจนต้องหนี!”
จู่ ๆ เขาก็หยุดลง แล้วมองคนไม่กี่คนในห้องรับแขก หลินหว่านชิง ซูเหยา ซูหลิง ซูเสี่ยวเสี่ยว และซูเฉิน
“พวกแกรู้ไหมว่าคนข้างนอกกำลังพูดอะไรกันอยู่?”