เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เขายืนนิ่งอยู่ที่เดิม รอให้ดวงตาปรับตัวเข้ากับความมืด รอบข้างเงียบจนน่ากลัว ก่อนหน้านี้ยังได้ยินเสียงซู่ซ่าอยู่เลย แต่ตอนนี้แม้แต่เสียงนั้นก็หายไปแล้ว เงียบจนได้ยินเสียงหัวใจตัวเอง
ตึก ตึก ตึก
ดังเป็นจังหวะ หนักแน่นสม่ำเสมอ
สามวินาทีต่อมา จุดแสงหนึ่งพลันสว่างขึ้นในความมืด
แสงสีน้ำเงินเรือง ลอยมาจากที่ไกล ๆ ราวกับไฟผี แสงนั้นลอยมาอย่างเชื่องช้า โยกไหวไปมา ทุกครั้งที่มันไหว ความมืดรอบข้างก็ถูกฉีกออกเป็นช่องหนึ่ง
ซูหลินมองเห็นชัดเจนแล้ว
เขายืนอยู่ในทางเดินใต้ดินสายหนึ่ง ทางเดินกว้างมาก ถึงขั้นให้รถบรรทุกห้าคันวิ่งเคียงข้างกันได้ เหนือศีรษะเป็นเพดานหินทรงโค้ง สูงจากพื้นอย่างน้อยยี่สิบเมตร บนเพดานหินสลักเต็มไปด้วยอักขระเวทบิดเบี้ยว อักขระเหล่านั้นกำลังเปล่งแสงสีแดงอ่อน ๆ สว่างวาบแล้วมืดลง คล้ายจังหวะหัวใจ