เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ภาพตรงหน้าเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง
ไม่ใช่ทางเดินใต้ดินอันมืดมิดอีกต่อไป ไม่ใช่หุบเหวกับเสาหินอีกแล้ว
แต่เป็นผืนป่า
ผืนป่าที่ประกอบขึ้นจากกระดูกสีขาว
สิ่งที่ปกคลุมพื้นไม่ใช่ดิน แต่เป็นกระดูกที่อัดแน่น มีทั้งซี่โครง กระดูกขา และกะโหลกของมนุษย์ มีกระดูกสันหลัง กระดูกกรงเล็บ และเขี้ยวของอสูร รวมถึงโครงกระดูกขนาดมหึมาที่ไม่อาจระบุได้ เพียงซี่โครงก็สูงกว่าสิบเมตรแล้ว
กระดูกเหล่านั้นกองรวมกันจนกลายเป็นภูเขาลูกเล็ก ๆ และบนภูเขาเหล่านั้นก็มีกระดูกใหม่งอกขึ้นมา—ราวกับต้นไม้ที่ผุดทะลุพื้นดินแล้วเติบโตขึ้นด้านบน
ต้นไม้กระดูกที่สูงที่สุดสูงกว่าร้อยเมตร กิ่งก้านก็ล้วนทำจากกระดูก และมีศพแห้งแขวนอยู่บนนั้น
ซูหลินยืนอยู่ตรงขอบป่า มองทุกสิ่งตรงหน้า
ที่นี่กว้างกว่าทางเดินใต้ดินเมื่อครู่อย่างมาก กว้างจนมองไม่เห็นขอบเขต เหนือศีรษะคือท้องฟ้าสีเทาขมุกขมัว ไร้ซึ่งดวงอาทิตย์ มีเพียงเมฆหนาทึบชั้นหนึ่ง และมีแสงสีแดงเล็ดลอดออกมาจากในเมฆอย่างเลือนราง