เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ค่ำคืนของตลาดราตรีไม่เคยมืดมิด
แสงนีออนจากทุกทิศพุ่งแทงเข้ามา ทั้งสีแดง สีเขียว สีน้ำเงิน และสีม่วง ตัดแบ่งเมืองทั้งเมืองออกเป็นเศษเสี้ยวนับไม่ถ้วน โฆษณาโฮโลแกรมขนาดใหญ่กะพริบอยู่กลางอากาศ เดี๋ยวเป็นโฆษณาร้านอาวุธ เดี๋ยวเป็นประกาศรับคนของกลุ่มอำนาจบางแห่ง เดี๋ยวเป็นใบหน้าของหญิงสาวคนหนึ่งที่ทาปากสีแดงฉาน กำลังยิ้มอย่างยั่วยวน
ซูหลินยืนอยู่ริมถนน มองดูทุกสิ่งตรงหน้า
ถนนกว้างมาก แต่กลับเต็มไปด้วยแผงลอยสารพัด ทั้งขายอาวุธ ขายยา ขายข่าวกรอง ขายร่างกาย ขายชีวิต มีทุกอย่าง ผู้คนเบียดเสียดกันไปมา ภาษาหลากหลายปะปนกันจนเสียงดังหนวกหู
อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นประหลาดที่อธิบายไม่ถูก ทั้งกลิ่นเนื้อย่าง กลิ่นคาวเลือด กลิ่นดินปืน กลิ่นน้ำหอม และกลิ่นหวานเน่า ๆ บางอย่าง ทุกกลิ่นปะปนกันจนยุ่งเหยิง
เขาก้าวไปข้างหน้า แล้วเท้าก็เหยียบโดนของนิ่ม ๆ บางอย่าง
ก้มลงมองดู เป็นมือที่ถูกตัดข้างหนึ่ง
บนนิ้วยังสวมแหวนอยู่ รอยตัดเรียบกริบ ราวกับถูกฟันขาดด้วยดาบเดียว
ลุงคนหนึ่งที่ขายเนื้อย่างอยู่ข้าง ๆ เงยหน้ามองเขาแวบหนึ่ง แล้วพูดด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ว่า “มาใหม่เหรอ? อย่าเหยียบของนั่น เดี๋ยวจะมีคนมาเก็บ”