กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 149 คารวะเจ้า
เสียงยกยอและคำสรรเสริญครั้งแล้วครั้งเล่า ล้วนไล้เกาความในปลายหัวใจของจ้าวชีหวงเบา ๆ
นางรู้สึกว่าตนช่างเป็นคนชอบโอ้อวดเสียจริง
แต่ความรู้สึกที่ถูกผู้คนห้อมล้อมดั่งดวงจันทร์รายล้อมด้วยหมู่ดาว กลับทำให้นางพึงใจจนเกินบรรยาย
นางประคองรอยยิ้มที่พอเหมาะพอควร ทว่าน้ำเสียงกลับแสร้งทำเป็นมิได้ใส่ใจเลย
“เครื่องประดับนั้นเป็นของหอสมบัติล้ำค่าจริง ๆ”
“ส่วนเสื้อผ้านั้น……”
นางหยุดชะงักเล็กน้อย หางตามองไปยังร่างสูงสง่าตรงผึ่งที่อยู่ไม่ไกลนัก
“เป็นลวดลายดอกไม้ที่อัครเสนาบดีเว่ยวาดขึ้นเล่น ๆ ยามว่าง แล้วให้ช่างปักผ้าในจวนทำขึ้นเจ้าค่ะ”
พอคำพูดสิ้นลง รอบข้างก็ดังเสียงสูดลมหายใจและเสียงอุทานระคนกัน