กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 150 เจ้าบ้าไปแล้ว
โคมไฟแดงสองข้างทางเดินในวังสาดแสงจนแผ่นหินเขียวสว่างไปทั้งสาย เม็ดหิมะปลิวว่อนอยู่ในวงแสง ตกลงบนบ่า เย็นยะเยือกไปทั้งร่าง
ในศีรษะของนางยังคงอื้ออึงหึ่ง ๆ
สี่คำว่า “ท่านหญิงจิ่นซิ่ว” ช่างราวกับคนละภพคนละชาติ
เบื้องหน้า ร่างสีหมึกนั้นมิเอ่ยสักคำมาตลอด
เขาเดินเร็ว ก้าวยาวราวดาวตก ชายเสื้อราชสำนักอันกว้างใหญ่สะบัดกระพือในสายลมดังพรึ่บพรั่บ เผยให้เห็นความเย็นชาที่กันผู้คนออกห่าง
นับแต่ก้าวออกจากโถงใหญ่ เขาก็เป็นเช่นนี้ตลอดมา
ในใจของจ้าวชีหวงอัดอั้นอยู่บ้าง
นางยกชายกระโปรงวิ่งเหยาะ ๆ จึงพอจะตามฝีเท้าของเขาได้อย่างยากลำบาก
“อัครเสนาบดีเว่ย”