กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 47 โลกนี้ช่างวุ่นวายเสียจริง
นางหัวเราะเย็นชาใส่ซ่างกวนเชียนเหอ “ซ่างกวนเชียนเหอ เจ้ายังจำคำที่พูดกับข้าเมื่อครั้งแต่งงานได้หรือไม่?”
ถ้อยคำแผ่วเบาประโยคเดียว กลับทำให้ซ่างกวนเชียนเหอกลืนคำพูดไม่น่าฟังที่เตรียมจะกล่าวต่อไปลงคอไปเสียหมด
ดวงตาขุ่นมัวของเขาหม่นลงเล็กน้อย
จำได้ เขาย่อมจำได้
ในเวลานั้นเขาเพิ่งถูกขับออกจากสำนัก ไร้ทั้งหนทางรับราชการและทางออกอื่น นอกจากฐานะคุณชายรองแห่งจวนกั๋วกงพิทักษ์แคว้นแล้วก็ไม่มีอะไรดีสักอย่าง นางตัดสินใจแต่งกับเขาในยามที่เขาตกต่ำที่สุด
ดังนั้น คำพูดที่เคยกล่าวไว้ในวันนั้น เขาจะลืมได้อย่างไร?