กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 46 กินดำกินดำ
“เช่นนั้นหมายความว่า ต่อให้ข้าขอร้องเจ้าอย่างไร เจ้าก็จะไม่ลงมือช่วยหรานเอ๋อร์ ใช่หรือไม่?”
ฝานเสวี่ยจิ้งคล้ายตระหนักถึงความจริงข้อหนึ่ง ตั้งแต่ตอนที่นางตัดสินใจจะมาวุ่นวาย ซ่างกวนเชียนเหอก็เตือนนางแล้วว่าอย่ามา ทว่าหญิงกับชายไม่เหมือนกัน ยามชายตัดใจขึ้นมา แม้แต่บุตรสาวของตนก็ยังสละได้ แต่นางทำเช่นนั้นไม่ลง
ให้นางมองบุตรสาวของตนค่อย ๆ เหี่ยวเฉาต่อหน้าต่อตาวันแล้ววันเล่า ประหนึ่งบุปผาร่วงโรย เพียงคิดถึงเรื่องนี้นางก็ได้แต่ร่ำไห้ทุกวัน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการที่คนผมขาวต้องส่งคนผมดำจากไป