เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 167 ดาบยาวแก่นอัคคี
มีบางคนที่รักตัวกลัวตายหรือมีวรยุทธ์ต่ำต้อย แอบหดหัวอยู่หลังฝูงชนไม่กล้าลงมือ ทว่าพวกผู้บำเพ็ญเพียรขั้นแก่นทองและขั้นสร้างฐานระดับสูงสุดนั้น หากหานเซินตะโกนลั่นแล้วยังไม่ยอมลงมือ ย่อมฟังไม่ขึ้นเด็ดขาด! หากภายหลังหานเซินเอาเรื่องนี้มาเป็นข้ออ้างว่าพวกเขาไม่ทุ่มเทแรงกายแรงใจ แล้วหาเรื่องเล่นงานพวกเขาหรือสำนักของพวกเขาขึ้นมา คงได้เดือดร้อนแน่
หากบอกว่าหานเซินเป็นเพียงผู้บำเพ็ญเพียรขั้นแก่นทองช่วงต้นที่ไม่มีอะไรน่ากลัว แล้วถ้าหากผู้บำเพ็ญเพียรขั้นก่อกำเนิดวิญญาณและบรรพอาวุโสขั้นถอดจิตของตระกูลหานกลับมาเล่า? สำนักเล็ก ๆ แถบเมืองเย่ว์หลาน ใครเล่าจะต้านทานบารมีของตระกูลหานได้?
แน่นอนว่า ลงมือก็ส่วนลงมือ ไม่มีใครโง่พอจะพุ่งพรวดไปเสี่ยงชีวิตกับเหอปี้ตรงหน้ากำแพงลาวาหรอก ทุกคนยังคงทำเหมือนก่อนหน้านี้ ระเบิดกระบวนท่าระยะไกลสารพัดรูปแบบออกมาพร้อมกัน เสียงตูมตามดังสนั่นหวั่นไหวซัดเข้าใส่กำแพงลาวาอย่างบ้าคลั่ง
ซึ่งในจำนวนนั้น ย่อมรวมถึงผู้บำเพ็ญเพียรขั้นแก่นทองระดับสูงสุดทั้งสองคนด้วย
การโจมตีของพวกเขาดุดันแข็งกร้าวที่สุด ถึงขั้นทำให้กระบวนท่าและคาถาอาคมที่พวกปลายแถวซัดออกมาสลายหายไปกลางทางด้วยซ้ำ!
คนมากย่อมได้เปรียบ เหอปี้ต่อให้เก่งกาจเพียงใด ก็ยังไม่ถึงขั้นจะรับการโจมตีหลายสิบรูปแบบพร้อมกันได้ตรง ๆ เอ่อ หรือบางทีเขาอาจจะรับไหว แต่กำแพงลาวานั่นรับไม่ไหวแล้วน่ะสิ!