เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 168 รวบเพลิงเป็นน้ำแข็ง
“ยังไม่ต้องรีบ!” จิตสัมผัสของอูหานอวิ๋นเอ่ยขึ้นอีก “เห็นเจ้าคุมเคล็ดควบคุมเพลิงได้ไม่เลว ข้าจะทดสอบเจ้าอีกสักข้อ”
“ยังจะมีอีกหรือขอรับ?” เหอปี้ที่รู้สึกว่าตนเองเสียเวลาไปมากโขแล้วแทบจะคร่ำครวญออกมา
“ฮึ ผู้มีรากวิญญาณธาตุไฟทุกคน ในเมื่อรู้วิธีจุดไฟ ก็ยิ่งต้องรู้วิธีดับไฟสิ! เจ้าดูเรื่องดี ๆ ที่ก่อไว้รอบตัวดูสิ เผาหุบเขานี้จนวอดวายหมดแล้ว จะต้องทำลายสิ่งมีชีวิตไปมากเท่าใด สร้างบาปกรรมไปเท่าใดกัน!”
เหอปี้อยู่ท่ามกลางม่านไอหมอก แม้จะมองเห็นไม่ชัด แต่แสงเพลิงที่พวยพุ่งสู่ฟากฟ้าโดยรอบยังคงส่องสะท้อนวูบวาบ
ความจริงแล้วมู่เป่ยเหย่ใช้วิชาลับขับไล่สิ่งมีชีวิตทั้งหมดในบริเวณโดยรอบไปตั้งนานแล้ว เพียงแต่เขาไม่ได้เป็นฝ่ายพูดออกมา ส่วนอูหานอวิ๋นรู้เรื่องนี้ดีแต่ก็ไม่ยอมพูดเช่นกัน
“เจ้ายังไม่รีบคิดดูอีกหรือว่าจะรวบไฟป่าทั้งหมดกลับมาอย่างไร?!” อูหานอวิ๋นจงใจเน้นเสียงคำว่า ‘รวบ’ ให้หนักเป็นพิเศษ
แววตาของเหอปี้พลันเป็นประกาย ตอนอยู่ระหว่างทางที่อูหานอวิ๋นสาธิตเคล็ดควบคุมเพลิง นางเคยแสดงฝีมือให้ดูครั้งหนึ่ง เพียงนางกวาดฝ่ามือคว้าจับ เปลวเพลิงบนยอดไม้ริมทางก็ถูกรวบกลับมาไว้ในมือของนางจนหมดสิ้น