เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 162 รำลึกวันวานอันโชกโชน
ตราบใดที่ดวงจิตอสูรยังคงอยู่ มู่เป่ยเหย่ก็ยังมีโอกาส ขอเพียงปรนนิบัติดวงจิตอสูรของเสี่ยวเตี๋ยเป็นอย่างดี ยามที่มู่เป่ยเหย่บำเพ็ญไปถึงขั้นแปรสุญญะ หากดวงจิตอสูรของเสี่ยวเตี๋ยยังติดตามเขาและเติบโตไปด้วยกัน มู่เป่ยเหย่ก็ย่อมสามารถใช้เคล็ดวิชาลับแห่งวิถีควบคุมอสูรช่วยให้นางแปลงกายเป็นมนุษย์ได้โดยตรง!
“ขั้นแปรสุญญะเชียวรึ! เสี่ยวเหย่ วิธีนี้มันได้ผลจริงหรือ อสูรแปลงกายได้ก็ต้องหลังทะยานเซียนมิใช่หรือไร” เหอปี้แสดงความกังขา
“ทำไมจะไม่ได้ล่ะ! ทำไม เหอปี้ เจ้ามีข้อกังขาหรือว่าข้าจะเลื่อนสู่ขั้นแปรสุญญะไม่ได้” ปีกผีเสื้อด้านหลังของมู่เป่ยเหย่กระพือพึ่บพั่บ มองอย่างไรก็ดูโอ้อวดระริกระรี้เต็มประดา
คราบน้ำตาบนหน้าเขายังเช็ดไม่เกลี้ยงเสียด้วยซ้ำ! จนเหอปี้ชักสงสัยว่าเจ้านี่ถูกกระทบกระเทือนจิตใจจนสติฟั่นเฟือนไปแล้วหรือไม่
“ไม่มีข้อกังขา ไม่มีเลยสักนิด!” เหอปี้โบกมือรัว ๆ ก่อนจะหักนิ้วนับทีละนิ้ว “ก่อกำเนิดวิญญาณ ถอดจิต หลอมจิต แปรสุญญะ! โอ้โห! ต้องข้ามอีกตั้งสี่ขั้นใหญ่ เจ้าถึงจะช่วยให้เสี่ยวเตี๋ยแปลงกายได้นะ!”