เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 118 ร่างสุดยอดของความขี้เกียจ
“ร่างกายมหึมาขนาดนี้ทำเอาเจ้าปลาเหม็นซวยไปด้วยจริง ๆ! ในที่สุดมันก็เลือกทางผิดจนได้สินะ!” จิตกระบี่ฝูเอ่ยรำพึงรำพันด้วยเรื่องที่อู๋สวีฟังแล้วไม่ค่อยเข้าใจ “การขยับตัวแต่ละครั้งของมันต้องเผาผลาญไออสูรมากมายมหาศาลจนน่ากลัว! เจ้าดูสิ ท้องของมันก็นับเป็นทะเลปราณในตันเถียนของผู้บำเพ็ญได้เหมือนกัน เจ้าเข้ามาที่นี่ก็ไม่น้อยแล้ว เคยเห็นไออสูรที่นี่เอ่อล้นขึ้นมาตอนไหนบ้างล่ะ?”
อู๋สวีพยักหน้า ก็จริง ที่นี่ของปลาวิญญาณยักษ์มีพลังอสูรหลากสีสันแผ่อยู่เพียงชั้นบาง ๆ แค่นั้นมาตลอด จะว่าไป ทีแรกอู๋สวีนึกว่านั่นคือน้ำย่อยของมันเสียอีก “ท่านผู้อาวุโส นี่ไม่ใช่น้ำย่อยของปลาวิญญาณยักษ์หรอกหรือขอรับ?”
ไม่รู้ก็ต้องถาม อู๋สวีเอ่ยด้วยความสงสัย
“ตื้นเขิน! ไร้เดียงสานัก!” จิตกระบี่ฝูหัวเราะเยาะ “ข้าถามเจ้าหน่อย ในทะเลสาบเสินจิ้งนอกจากปลาวิญญาณแล้วยังมีสิ่งมีชีวิตอื่นอีกหรือ? แม้แต่วัชพืชน้ำสักต้นยังไม่มีเลยใช่ไหมล่ะ? แล้วเจ้าปลาเหม็นนั่นจะเอาอะไรกิน? ฟันสักซี่มันยังไม่มีเลย! แล้วมันจะมีน้ำย่อยไปทำไมกัน?”
อู๋สวีรู้สึกตะหงิด ๆ ว่ามีอะไรแปร่ง ๆ แต่ก็เถียงไม่ออก