เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 119 ความหวาดกลัวที่จะกลายเป็นติ่งเนื้อ
คำพูดของจิตกระบี่ฝูฟังดูมีเหตุผล ปลามหายักษ์ตัวนี้หลับไปบำเพ็ญไปได้ ไม่ใช่ขี้เกียจจนกลายเป็นปีศาจหรอกหรือ นั่นสิ มันก็เป็นปีศาจแต่แรกอยู่แล้วนี่!
"แล้วจะปลุกปลามหายักษ์ตัวนี้ยังไงล่ะ" อู๋สวีจำต้องถามต่อ
จิตกระบี่ฝูเอ่ยอย่างลำพองอีกครั้ง "นี่เจ้าพูดจาไร้สาระอะไร มีข้าอยู่ กระบี่ขั้นแก่นทองก็สำแดงอานุภาพระดับขั้นก่อกำเนิดวิญญาณได้ทั้งนั้น! เจ้าจงงัดท่ากระบี่ที่ร้ายกาจที่สุดออกมา เราจะลงมือใส่ไอ้ปลาเหม็นนี่สักที! แม้ข้าจะรู้สึกว่าพลังขั้นถอดจิตอาจจะยังไม่พอ แต่เจ้าทิ่มแทงซ้ำจุดเดิมสักร้อยแปดสิบครั้งก็น่าจะพอแล้วกระมัง!"
ความรู้สึกหมดหนทางถาโถมเข้าท่วมท้นอู๋สวี นึกไม่ถึงเลยว่ายุทธภพแดนเซียนภายนอกต้องอาศัยฝีมือทำมาหากิน ใครกำปั้นใหญ่กว่าคนนั้นเป็นใหญ่ แล้วในท้องปลาตัวนี้ยังเรียกร้องกำลังฝีมือสูงส่งปานนี้อีกหรือ! ที่สำคัญ นี่ไม่ใช่ประเด็นหลักเสียหน่อย!
"ประเด็นหลักคือ ท่านผู้อาวุโส ท่านก็รู้นี่ว่าข้าเป็นคนไร้ประโยชน์ไปแล้ว! ข้าใช้ท่ากระบี่ไม่ได้แล้ว!" อู๋สวีก้มหน้าคอตก ตอบอย่างอ่อนเปลี้ยหมดแรง
"อืม!" จิตกระบี่ฝูตอบรับด้วยน้ำเสียงเห็นใจ ทว่าบรรยากาศกลับไม่ได้สงบนิ่งไปตามอารมณ์หดหู่ของอู๋สวี เสียงคำรามประหนึ่งการโจมตีทางวิญญาณพลันดังก้องขึ้นในหัวของอู๋สวีอีกครา!