เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 117 ไม่อยากเป็นก้างปลา
“แค่นี้ก็ไม่ได้งั้นเหรอ เจ้าโง่จริงหรือเปล่าเนี่ย หรือว่าความจริงเจ้าเป็นใบ้ ถ้าอย่างนั้นก็พยักหน้าหน่อยสิ!” จิตกระบี่ร้อนใจอยากให้อู๋สวีดึงมันออกมาอย่างยิ่ง ทว่ามันพร่ำพูดเรื่องราวให้อู๋สวีฟังตั้งมากมาย มีเพียงเรื่องเดียวที่ไม่ยอมบอก นั่นคือทำไมมันถึงได้ร้อนรนขนาดนี้
“เจ้ารู้ไหมว่าข้าเป็นสมบัติขั้นไหน ข้าอยู่ที่นี่มากี่ปีแล้วก็ไม่รู้ จนถึงขั้นสื่อสารกับเจ้าได้แล้วนะ เจ้าไม่เข้าใจหรือไง พอข้าออกไปจากที่นี่ อย่างน้อยก็เทียบเท่าขั้นถอดจิตขึ้นไปเชียวนะ!”
“ทะเลปราณในตันเถียนของเจ้าแหลกละเอียดเป็นผุยผง ข้าดูไม่ออกหรอกว่าเจ้าอยู่ขั้นไหน แต่ขอเพียงเจ้ามีข้า...” จิตกระบี่ชะงักคิดไปครู่หนึ่ง “อย่างน้อยเจ้าก็รับมือพวกมนุษย์ธรรมดาได้สบายมาก!”
อู๋สวีพูดไม่ออก เขายังนึกว่ายอดศัสตราวุธที่มีสติปัญญาเล่มนี้จะช่วยฟื้นฟูทะเลปราณในตันเถียนให้ได้เสียอีก นั่นสิถึงจะเป็นสิ่งล่อตาล่อใจอย่างยิ่งสำหรับเขา แต่ถ้าเอามาแค่ไว้ป้องกันตัว แถมยังกันได้แค่การโจมตีของมนุษย์ธรรมดา แล้วมันจะมีประโยชน์อะไรเล่า
“แค่ก ๆ ล้อเล่นน่า!” จิตกระบี่แสร้งกระแอมไอสองทีแล้วว่าต่อ “สภาพร่างกายเจ้าข้าก็เห็นอยู่ อาการแบบเจ้ามันหมดทางเยียวยาแล้วจริง ๆ นั่นแหละ”