เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 95 ไม่ยอมเป็นคนทรยศ
“เพราะงั้นถึงไม่รู้ไงว่าจะต้องใช้เวลาอีกนานแค่ไหนถึงจะเอาชนะเขาได้! เรื่องจะทุบตีเขาสักยกให้หายแค้นน่ะเลิกคิดไปเลย อันตรายจะตาย!” อู๋สวีโบกมือไปมา พูดมากไปหน่อย ตอนนี้เขาจึงรู้สึกเหนื่อยล้าขึ้นมาบ้างแล้ว
“อีกอย่าง แม้จะโดนวางกับดักเข้าให้ แต่วิชาเซียนคลั่งเปลวเพลิงชาดนั่นร้ายกาจมากจริง ๆ ไม่อย่างนั้นเจ้าคิดว่าตัวเองเอาชนะมู่เป่ยเหย่ที่มีอสูรตั้งสิบเอ็ดตัวได้อย่างไรกัน? ต่อให้เจ้ารอดจากเคราะห์สวรรค์กลายพันธุ์มาได้ด้วยความบังเอิญ ก็ไม่มีทางเอาชนะการรุมล้อมของสิบเอ็ดแก่นทองได้หรอก!” อู๋สวีกล่าว
เหอปี้หัวเราะแห้ง ๆ ออกมาอย่างขัดเขิน พลางเกาศีรษะอย่างแรง ที่แท้ศิษย์พี่เองก็มีเรื่องที่ไม่รู้เหมือนกัน “ศิษย์พี่ มู่เป่ยเหย่คนนั้นควบคุมอสูรต่อสู้ได้มากสุดแค่ครั้งละสามตัวขอรับ ยิ่งไปกว่านั้น มู่เป่ยเหย่ปล่อยงูจื่อหราน หมาป่าขาว อินทรียักษ์ ออกมาสามตัว บนลานประลองนั้นก็แทบจะแน่นแล้ว หากปล่อยออกมาสิบเอ็ดตัว ลานประลองคงไม่มีที่ให้ยืนพอดี!”
อู๋สวีกระแอมไอสองทีแก้เก้อเพื่อกลบเกลื่อนความกระอักกระอ่วน แล้วเปลี่ยนหัวข้อทันที “คราวนี้ได้สู้กับมู่เป่ยเหย่อย่างสะใจแล้ว รู้สึกว่าในร่างกายมีสิ่งใดผิดปกติบ้างหรือไม่? อย่าให้อุตส่าห์รอดชีวิตจากเคราะห์สวรรค์มาได้แท้ ๆ แล้วกลับต้องมาติดกับดักของขอทานเฒ่านั่นอีกเล่า”