เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 94 นิยายประโลมโลกทำพิษ
อวิ่นเอ๋อร์แกล้งทำเป็นโกรธ "สายไปแล้ว เพิ่งจะมาคิดข้ออ้างแบบนี้เอาป่านนี้ สายไปแล้วล่ะ"
"ข้า..." อู๋สวีอ้าปากคล้ายจะพูดแต่ก็เงียบไป
"ท่านเพิ่งจะนึกเอาขั้นพลังของตัวเองมาเป็นข้ออ้างเอาตอนนี้ สายไปแล้ว! นิสัยข้าก็เป็นแบบนี้แหละ สิ่งที่ข้าปักใจแล้วไม่มีวันเปลี่ยนหรอก!" อวิ่นเอ๋อร์กล่าวอย่างแง่งอน
"ข้า... เฮ้อ... อวิ่นเอ๋อร์ ข้าไม่ได้กำลังหาข้ออ้าง" อู๋สวีทอดถอนใจ "เจ้าสำนักเซียนเหมินเคยเรียกข้าไปคุยตามลำพัง เจ้าคิดว่าทำไมต้องคุยกันตามลำพังเล่า?"
สีหน้าของอวิ่นเอ๋อร์ค่อย ๆ เคร่งขรึมขึ้นตามลำดับ หมดอารมณ์จะหยอกล้อกับอู๋สวีอีกต่อไป
"เจ้าสำนักหลี่แห่งสำนักเซียนเหมินบอกว่า... บอกว่าการที่ข้ายังมีชีวิตอยู่ได้ก็นับเป็นปาฏิหาริย์แล้ว ต่อไปคงเป็นได้แค่คนธรรมดาที่ไม่อาจฝึกบำเพ็ญได้อีก ซ้ำยังเป็นคนไร้ประโยชน์ที่ร่างกายอ่อนแอขี้โรคด้วย" คำพูดนี้อู๋สวีเอ่ยออกมาด้วยรอยยิ้ม แม้ในใจของเขาเองจะรู้ดีว่า การที่ตนจะหายดีแล้วกลับมาเดินบนเส้นทางแห่งการบำเพ็ญเซียนอีกครั้งนั้นแทบจะเป็นไปไม่ได้แล้ว แต่ยิ่งเข้าใจถึงความสิ้นหวังระดับนั้นมากเท่าไร อู๋สวีกลับยิ่งปล่อยวางได้มากขึ้นเท่านั้น