เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 96 ถอดเสื้อท่อนบนออก
“สำนักเสวียนสุ่ยของเรา ไม่เหลือใครแล้ว ตัวข้าก็คงหมดสิ้นกันตรงนี้ ส่วนท่านอาจารย์ไปแคว้นต้าเยว่คราวนี้ ก็คงตั้งใจจะหาสำนักใหญ่ให้ศิษย์น้องอู๋เสียอยู่เป็นแน่ พวกเราศิษย์พี่น้องแทบทุกคนล้วนเป็นอาจารย์ที่เลี้ยงดูจนเติบใหญ่ แม้แต่เจ้า เหอปี้ อาจารย์ก็ยังทุ่มเทเอาใจใส่ดูแล” อู๋สวีตัดใจหลับตาพูด ไม่มองสีหน้าของเหอปี้กับอวิ่นเอ๋อร์
“โดยเฉพาะกับเจ้า เหอปี้! เจ้าเพิ่งเข้าสำนักมาได้แค่ปีเดียว คนที่อาจารย์กลัวว่าจะทำผิดต่อที่สุดก็คือเจ้า เขาจึงตัดสินใจให้ข้าพาเจ้ามาส่งที่สำนักเซียนเหมิน แล้วตนเองก็มุ่งหน้าไปแคว้นต้าเยว่เพื่อตามหาศิษย์น้องอู๋เสีย”
อู๋สวีหลับตาพูด เดิมทีตั้งใจจะไม่มองสีหน้าของพวกเหอปี้กับอวิ่นเอ๋อร์ และพยายามครองสติเอาไว้ให้ได้มากที่สุด ทว่าคิดไม่ถึงว่าพอยามหลับตา ภาพความทรงจำที่เคยใช้ชีวิตร่วมกันกลับพรั่งพรูขึ้นมาไม่ขาดสาย ทำให้การสะกดกลั้นอารมณ์ยิ่งยากเย็นขึ้นไปอีก
“ความเจ็บปวดจากการส่งศิษย์ไปด้วยน้ำมือตนเอง การมาสำนักเซียนเหมินคราวนี้ข้าได้สัมผัสด้วยตัวเองแล้ว” อู๋สวีลืมตาขึ้นมองอวิ่นเอ๋อร์แวบหนึ่ง อวิ่นเอ๋อร์เป็นศิษย์ที่เขารับไว้ และก็เป็นเขาเองที่ส่งนางไปอยู่ใต้สังกัดของหลี่หวนเจี้ยน ความรู้สึกปวดใจเช่นนั้น เขาได้ลิ้มรสอย่างแจ่มแจ้งแล้วจริง ๆ