เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 92 ผสานร่างมนุษย์อสูรของแท้
มู่เป่ยเหย่ทะยานขึ้นสู่ลานประลองลอยฟ้าอย่างไม่ลังเล เมื่อกวาดสายตามองไปรอบ ๆ กลับเห็นคนที่ตนไม่อยากเห็นที่สุดกำลังโบกไม้โบกมือให้อย่างเอาเป็นเอาตาย
คนเหล่านั้นก็คือผู้ติดตามทั้งสี่ที่เป็นขั้นแก่นทองของเขานั่นเอง
ยายเฒ่ายวี๋แผดเสียงแหบแห้งแสบแก้วหู ตะโกนเรียกมู่เป่ยเหย่เสียงดังลั่น "นายน้อย!!"! ท่านยังไม่ตายรึ! พวกเรานึกว่าท่านถูกทัณฑ์สวรรค์ผ่าตายอยู่ที่ยอดเขามู่หลานไปแล้วเสียอีก!"
คนรอบข้างที่ได้ยินถนัดหูต่างฮือฮาขึ้นมา ข่าวที่มู่เป่ยเหย่อยู่ที่ยอดเขามู่หลานเมื่อคืนจึงถูกยายอวี๋แพร่งพรายให้ทุกคนในที่นั้นรับรู้เช่นนี้เอง แน่นอนว่า ไม่ช้าจะมีคนล่วงรู้เรื่องนี้มากขึ้น ส่วนหลังจากนี้จะก่อความยุ่งยากตามมามากเพียงใดยังไม่อาจทราบได้
"นายน้อย ท่านยังมีชีวิตอยู่ ไฉนถึงไม่มาหาพวกบ่าวเล่าเจ้าคะ? พวกเราเป็นห่วงท่านมาตลอดทั้งคืนเลยนะเจ้าคะ!" ยายอวี๋ตะโกนขึ้นอีก
"จะไปหาพวกเจ้าได้ยังไง ตอนข้าฟื้นขึ้นมาก็อ่อนระทวยไร้เรี่ยวแรง พวกเจ้า...ไม่มาตามหาข้าแล้วพาซวยก็ขอบคุณสวรรค์มากแล้ว!" มู่เป่ยเหย่กลอกตาบนอย่างแรง ไม่สนใจนางอีก
ขณะนั้นเอง มีคนผู้หนึ่งกระโดดขึ้นมาบนลานประลองนั่นคือเหอปี้ผู้สวมหมวกสานใบโตปิดบังใบหน้าจนคนมองไม่ออก