เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 91 ขนร่วงไปเท่านั้น
แต่ยามนี้เหอปี้เรียกได้ว่าเป็นผลลัพธ์ที่ฝืนลิขิตสวรรค์ จะรับเขาเข้าสำนักเซียนเหมินดีหรือไม่ หลี่ฉีโส่วจึงลังเล
"เรื่องนี้พักไว้ก่อน รอให้ข้าไตร่ตรองดูอีกสักสองสามวันเถอะ!" บรรพอาวุโสก็กำลังลังเลเช่นกัน
บรรพอาวุโสหันไปทางอวิ่นเอ๋อร์อีกครั้ง "แม่หนูคนนี้คือคนที่สองรึ?"
หลี่ฉีโส่วขานรับ "ขอรับ นางมีรากวิญญาณคู่ที่ร้อยปีจะพบพานสักครั้ง หลังได้รับการชี้แนะด้วยวิชามังกรอสนีเพลิงฟ้าชาดก็แปรเป็นลมปราณสายฟ้าแล้ว นางกราบเข้าเป็นศิษย์ของหวนเจี้ยน ทั้งยังเป็นศิษย์หอเซียนอวิ๋น เพิ่งเข้าสำนักได้เพียงสี่วัน ก็บรรลุถึงขั้นสร้างฐานช่วงสูงสุดแล้วขอรับ!"
"ดียิ่ง ดียิ่ง!" บรรพอาวุโสพึงพอใจยิ่งนัก "เฮ้อ เสียดายก็แต่เจ้าหนูที่ชื่ออู๋สวีผู้นี้! แม้แต่ข้าก็ยังไม่กล้ารับปากว่าจะรักษาเขาให้หายได้ ต่อให้กระบี่ประกายเงินจะฉุดเขากลับมาจากประตูนรกในแดนปรโลกก็ไร้ประโยชน์แล้ว! โลหิตหัวใจสูญสิ้น ภายหน้าไม่อาจบำเพ็ญเพียรได้อีก ต่อไปก็เป็นได้เพียงปุถุชนร่างกายอ่อนแอขี้โรคเท่านั้น เฮ้อ เสียดายจริงหนอ! มิเช่นนั้นหากรับอู๋สวีคนนี้ไว้ เขายังเหมาะจะเป็นเจ้าสำนักยิ่งกว่าชิงชิงเสียอีก!"
หลี่ฉีโส่วเหงื่อตก "เขาเป็นศิษย์สายตรงสืบทอดที่แท้จริงของสำนักเสวียนสุ่ย สำนักเสวียนสุ่ยเหลือศิษย์เพียงสองคนนี้แล้วขอรับ"