เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 30 เซียนคลั่งเพลิงชาด
อวิ่นเอ๋อร์โผเข้าไปข้างกายอู๋สวี ร้องไห้ด้วยความโศกเศร้า
“เฮ้อ แม่หนูน้อยคนนี้ ข้าก็บอกแล้วไงว่าแค่หยอกพวกเจ้าเล่น ไฉนยังร้องไห้อีกเล่า!” ขอทานเฒ่าบ่นอย่างจนใจ คนหนุ่มสาวสมัยนี้ ล้อเล่นด้วยไม่ได้จริง ๆ “คนแก่อย่างข้าไม่ได้ทำพวกมันบาดเจ็บเสียหน่อย!”
“แล้ว...” อวิ่นเอ๋อร์ปาดน้ำตา พลางตรวจดูจนแน่ใจว่าทั้งอู๋สวีและเหอปี้ยังมีชีวิตอยู่
“พวกมันสลบไปก็เพราะหาเรื่องใส่ตัวทั้งนั้น! มีที่ไหนสู้กันทีไรเป็นต้องเผาผลาญชีวิตตัวเองแลกทุกที!” ขอทานเฒ่าเบะปาก กล่าวอย่างดูแคลน
“ผู้อาวุโส! ได้โปรดช่วยอาจารย์กับท่านอาอาจารย์เล็กของข้าด้วยเถิด! ท่านอยากให้อวิ่นเอ๋อร์ทำสิ่งใดก็ได้ทั้งนั้น อวิ่นเอ๋อร์ยอมเอาชีวิตตัวเองเข้าแลก!” อวิ่นเอ๋อร์คุกเข่าคลานเข้าไปหาขอทานเฒ่า ร่ำไห้อ้อนวอน
“ข้าบอกแล้วไงว่าข้าไม่ได้ทำร้ายพวกมัน ข้ามีวาสนาต่อเจ้าหนูนั่นต่างหาก!” ขอทานเฒ่าย้ำอีกครั้ง “พวกเจ้าคนหนุ่มสาวนี่มันเป็นอะไรกัน เอะอะก็เอาชีวิตเข้าแลก ชีวิตพวกเจ้ามีค่านักหรือไง?!”
“แม่หนูอย่าร้องไห้อีกเลย ข้าเห็นแล้วยังทนดูไม่ไหว! เจ้าหนูนั่นข้าถ่ายทอดลมปราณให้ไปตั้งหลายระลอกแล้ว ตอนนี้คงไม่เป็นไรแล้ว อีกประเดี๋ยวก็ฟื้น!”
“ละ...แล้วอาจารย์ของข้าเล่าเจ้าคะ?” อวิ่นเอ๋อร์รู้ว่าขอทานเฒ่าหมายถึงเหอปี้ ในใจจึงร้อนรนเป็นห่วงความปลอดภัยของอู๋สวี