กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ปลาเค็มแสนหวาน
บทที่ 73 เจ้าคนน่าสงสาร
อิทธิพลจากกระแสลมหนาวไซบีเรียทำให้กรุงโซลราวกับก้าวเข้าสู่ฤดูหนาวก่อนกำหนด ทั้งที่เดิมทีควรจะยังเป็นช่วงปลายฤดูใบไม้ร่วง
หลังกลับมาถึงบ้านในย่านฮันนัมดง แพ็กยุนฮียังปรับเวลานอนไม่ได้ เธอฝืนอยู่จนกระทั่งแสงสีเทาจาง ๆ เริ่มปรากฏตรงขอบฟ้า จึงค่อยหลับตาลงได้ในที่สุด
กว่าจะตื่นขึ้นมาอีกครั้งก็ล่วงเลยมาถึงบ่ายสองกว่าแล้ว
เธอสวมชุดนอน อุ้มสายไหมเดินลงบันไดมา เส้นผมยุ่งเหยิงเล็กน้อยจากการนอนหลับ ดวงตายังมีแววง่วงงุนของคนเพิ่งตื่นอยู่จาง ๆ
แพ็กตงอุกกำลังนั่งดูข่าวธุรกิจและการเงินของสถานี SBS อยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่น เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้า เขาก็เงยหน้ามองเธอ
“ตื่นแล้วเหรอ?”
“ค่ะ...คุณอา” แพ็กยุนฮีซุกใบหน้าลงกับขนฟู ๆ ของสายไหมแล้วถูไถเบา ๆ “ปรับเวลานอนเหนื่อยมากเลยค่ะ”
“กินข้าวก่อนนะ กินเสร็จแล้วค่อยไปดูของขวัญที่อันโตนิโอให้”
ของขวัญ...