กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ปลาเค็มแสนหวาน
บทที่ 72 ความจริงที่น่าตกตะลึง
เมื่อหันไปตามเสียง ทั้งอีอินอาและวอนจุนซอกต่างก็คาดไม่ถึงว่า คนที่ยืนอยู่หน้าประตูอย่างมินฮารินจะไม่ได้เดินทางกลับเกาหลีพร้อมกับคนอื่น ๆ
“ไม่ต้อนรับฉันเหรอคะ?”
เธอคลี่ยิ้มบาง ๆ พลางเดินเข้ามาในห้องพักผู้ป่วย ก่อนจะพยักหน้าทักทายอีอินอา
“สวัสดีค่ะคุณครู”
อีอินอาชะงักไปเล็กน้อย “ฮาริน ทำไมเธอถึงยังไม่กลับไปอีกล่ะ?”
“หัวหน้าห้องบอกว่าจุนซอกไม่ค่อยสบาย ฉันเลยอยากแวะมาดูเขาสักหน่อย อีกอย่างก็สามารถยื่นเรื่องขออนุญาตเปลี่ยนเส้นทางบินกับหน่วยงานควบคุมการจราจรทางอากาศได้อยู่แล้ว กลับเร็วขึ้นหรือช้าลงสักวันสองวันก็ไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไรค่ะ”
ระหว่างพูด เธอค่อย ๆ ปลดผ้าพันคอออก
มีเพียงประโยคหนึ่งที่เธอไม่ได้พูดออกมา...
การกลับเกาหลีเร็วขึ้นหรือช้าลงสักวันสองวันอาจไม่ได้แตกต่างกันมากนัก แต่สำหรับวอนจุนซอกแล้ว มันกลับมีความหมายอย่างยิ่ง