บทที่ 71 วล็อก

บทที่ 71 วล็อก

ประตูสโนว์ฮัตเปิดออก ลมหนาวพัดกรูเข้ามาด้านใน

ควอนจองอูโยนวอนจุนซอกลงบนโซฟาราวกับกำลังโยนกระสอบมันฝรั่ง

ร่างของเขาจมลงไปในเบาะรองนั่ง ก่อนจะเด้งขึ้นมาเล็กน้อย

“อ๊าก...”

คำสบถยังไม่ทันหลุดออกมา เขาก็แยกเขี้ยวด้วยความเจ็บปวด พยายามใช้แขนยันตัวลุกขึ้นครึ่งหนึ่ง ก่อนจะพบว่าควอนจองอูกำลังยืนหันหลังให้เขาและถอดชุดสกีอยู่

ภายในห้องนั่งเล่นสว่างไสวไปด้วยแสงไฟ

หลังจากแบกเขามาตลอดทาง กล้ามเนื้อแขนของควอนจองอูคงเมื่อยล้าเต็มที ยามถอดเสื้อผ้าจึงเห็นมัดกล้ามเนื้อที่เด่นชัดเป็นพิเศษ

ถ้าตอนนี้ไปยั่วโมโหอีกฝ่ายเข้า คงถูกซ้อมจนต้องลากขาข้างที่บาดเจ็บคลานไปทั่วพื้นแน่ ๆ

สุดท้ายเขาจึงทำได้เพียงกลืนคำด่าลงคอ แล้วพึมพำเสียงอู้อี้ว่า