บทที่ 14 ความหวงแหน

บทที่ 14 ความหวงแหน

ทันทีที่หมดคาบเรียน เธอก็หยิบกระเป๋าขึ้นมาสะพายแล้วเดินออกไป

ห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าที่เธอเลือกอยู่ตรงปลายอีกด้านของทางเดิน ห่างจากห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าหลักไปกว่าสิบเมตร

เธอเพิ่งเดินออกมาได้ไม่กี่ก้าว เสียงกรีดร้องสนั่นหวั่นไหวก็ดังขึ้นจากด้านหลังจริง ๆ เสียงแหลมสูงราวกับเล็บขูดกระดานดำ

“อ๊ากกก! เชี่ยเอ๊ย! อีบ้าเอ๊ย! รีบเอามันออกไปเร็วเข้า! กบอ้วนมาจากไหนเนี่ย! มันกระโดดมาโดนเท้าฉันแล้ว!”

ชีรยุนอึนคงไม่มีวันคาดคิดว่า วันหนึ่งล็อกเกอร์เก็บของของเธอจะถูกใครบางคนจงใจเปิดออก ไม่ใช่เพื่อขโมยกระเป๋าหรือเงิน แต่เพื่อยัดกบตัวหนึ่งลงไปในกระเป๋าชาแนลของเธอ

มุมปากของแพ็กยุนฮียกขึ้นเล็กน้อย อารมณ์ของเธอดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด