กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ในที่สุดก็ถึงเหลียวซีเสียที”
“ต่อไปพวกเราก็ติดตามท่านแม่ทัพเผย เป็นทัพสกุลเผยแล้ว”
“ฮิๆ… ถุย!”
ลมกรรโชกวูบหนึ่งพัดหอบเอาฝุ่นผงกลุ่มใหญ่คลุ้งตลบ ลวี่เอ้อร์หลางที่กำลังอ้าปากหัวเราะร่าจึงถูกฝุ่นซัดเข้าปากเต็มๆ ต้องถ่มน้ำลายพ่นออกมาอย่างแรง
สภาพทุลักทุเลนี้ตกอยู่ในสายตาของเผยเซวียนและเผยเฟิงที่ควบม้ามาถึงพอดี สองพี่น้องต่างพากันหัวเราะคิกคัก
ลวี่เอ้อร์หลางอยู่ในวัยที่ถือศักดิ์ศรีและรักหน้าตายิ่ง เมื่อได้ยินเสียงหัวเราะใสแจ๋วแสนรื่นเริงก็ทั้งอับอายทั้งขัดเคือง รีบยืดอกขึ้นทันควัน อาศัยความได้เปรียบเรื่องส่วนสูงมองก้มลงไปด้วยสายตาหยิ่งทะนง
ทว่าสายตากลับชะงักค้างไป