กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
จางจิ้งหว่านไม่สนใจคำเกลี้ยกล่อมของเสิ่นกงกงแม้แต่น้อย ยังคงร่ำไห้คร่ำครวญต่อไป "พี่ชาย ท่านลืมตามองข้าบ้างเถิด
ข้าคือฮองเฮาของท่าน เป็นภรรยาของท่าน เป็นคนที่ห่วงใยท่านที่สุดในใต้หล้านี้ ข้ายังให้กำเนิดโอรสแก่ท่านด้วย หรือว่าข้ายังเทียบเผยชิงเหอผู้นั้นไม่ได้
ท่านเพิ่งเคยพบนางกี่ครั้งกัน เคยพูดคุยกันกี่ประโยค ท่านไม่รู้จักนางเลยสักนิด คนที่ท่านชอบ คือเผยชิงเหอในภาพฝันของท่านเองต่างหาก เผยชิงเหอไร้เยื่อใยต่อท่านถึงเพียงนี้ ไยท่านต้องคอยถวิลหานางด้วย…"
เจี้ยนอันตี้ลืมพระเนตรขึ้น
นัยน์ตานั้นแดงก่ำไปหมด
ราวกับหมาป่าหิวโซที่จนตรอก กำลังจับจ้องเหยื่ออย่างดุร้าย
จางจิ้งหว่านเหมือนถูกมือยักษ์บีบคอไว้จนหายใจไม่ออก แทบจะขาดใจ ในที่สุดก็ยอมหุบปากลง