ตอนที่ 154 ซิงหยวน

ตอนที่ 154 ซิงหยวน

หลังเสร็จสิ้นการประชุมขุนนาง หยวนเสวียนก็เรียกหลิวเหวินจวินมายังโถงบูรพาเพื่อซักถามความ

“ไปเยี่ยมเยียนปลอบขวัญตามบ้านครบทุกแห่งแล้วหรือ”

“เพคะ ก่อนหน้านี้ได้ปูนบำเหน็จพระราชทานตามรายนามที่ฝ่าบาททรงมีพระบรมราชานุญาตลงมา โดยปลอบขวัญตามลำดับยศศักดิ์สูงต่ำและความ ‘ภักดี’ เพียงแต่ยังมีขุนนางเฒ่าเชื้อพระวงศ์อีกสองสามท่านที่จำเป็นต้องให้องค์หญิงเสด็จไปแสดงความเสียใจด้วยพระองค์เองเพคะ”

หยวนเสวียนยกมือขึ้นนวดหว่างคิ้ว “มิได้ยินว่ามีเรื่องวุ่นวายอันใด เจ้าไปครานี้ ไม่มีผู้ใดสร้างความลำบากให้เจ้า หรือเอาสถานะของเจ้ามาพูดจาเหน็บแนมรึ”

หลิวเหวินจวินตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ราวกับถือว่าการตรากตรำวิ่งเต้นหลายวันมานี้เป็นเพียงการเดินเล่นในสวน “มีเพคะ แต่หม่อมฉันได้พูดจากล่าวถึงธรรมเนียมกับพวกเขาเป็นอย่างดี หม่อมฉันเป็นตัวแทนของฝ่าบาท หากมีผู้ใดไม่พอใจในสถานะของหม่อมฉันหรือการมาไว้อาลัย ย่อมมีข้อหาดูหมิ่นพระบารมี คนกลุ่มนั้นจึงยอมสงบเสงี่ยมกันหมดเพคะ”

“ข้ารู้ว่าเจ้ามิได้ชอบคนกลุ่มนั้น และคนกลุ่มนั้นก็มิใช่ผู้มีคุณธรรมภักดีกตัญญูอันใดจริง ๆ ทั้งส่วนใหญ่ยังมิใช่ขุนนางที่ดี” หยวนเสวียนเอ่ยเรียบ ๆ “คนบางคนตายไป เรื่องก็เปิดผ่านไปได้ แต่หากคนในตระกูลล้วนเป็นพวกเลวทรามจำพวกเดียวกัน เช่นนั้นก็ไม่มีความจำเป็นต้องอดกลั้นอันใดอีก เจ้าเป็นผู้ดูแลกิจการจวนที่ดี”