ตอนที่ 132 ตายอย่างสมเกียรติ

ตอนที่ 132 ตายอย่างสมเกียรติ

ฝั่งนี้เหล่าขุนนางกำลังหารือกันว่าจะเปิดประตูเมืองรับโลงศพของจักรพรรดิผู้ล่วงลับกลับมาอย่างไร ปรึกษากันไปมา ก็มีเพียงสองหนทางคือทางแจ้งกับทางลับเท่านั้น

ในทางแจ้งทำได้เพียงใช้หลักกตัญญูกับมรรคแห่งกษัตริย์และขุนนางมากดดันชิงเหออ๋องผู้กุมกองทัพส่วนกลางของจิงตู บีบให้เปิดประตูเมืองด้วยตนเอง ทว่าตัวชิงเหออ๋องนั้น เหล่าอ๋องเชื้อพระวงศ์ในราชสำนักผ่านศึกกวาดล้างคราวก่อนมาแล้ว ย่อมกระจ่างใจดีว่าชิงเหออ๋องมิใช่คนที่จะยอมก้มหัวให้แก่การบีบบังคับ

เสนาบดีเชื้อพระวงศ์จึงทำได้เพียงคิดใช้สายลับอีกครา

มีเพียงจั่งซุนไท่เว่ยที่มีวิธีเปิดประตูเมือง ทว่ายามนี้เจ้าตัวกลับมิได้อยู่ในวัดหย่งหนิง

แม้ทุกคนจะรู้ว่าจั่งซุนไท่เว่ยจงรักภักดียิ่ง ทว่าในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อเช่นนี้ ผู้ใดเล่าจะล่วงรู้สิ่งที่อยู่ในใจเขาได้

จวนจั่งซุน

จั่งซุนจี้มีสีหน้าขุ่นเคือง เขายกถ้วยชาขึ้นมา ทว่ากลับรู้สึกว่าน้ำร้อนลวกปาก จึงวางถ้วยลงพลางมองจั่งซุนสิงที่ยืนอยู่เบื้องล่าง มุมปากเหยียดตรง “เชิญข้ากลับมา เพลิงลนก้นตนเองแล้ว รู้จักร้อนรนแล้วรึ จึงได้มาลวกข้าเช่นนี้”

ชายหนุ่มที่ยืนอยู่สีหน้าไม่เปลี่ยน ค้อมกายคารวะ “ท่านลุงควรทราบ ผู้ที่ร้อนรนใจคือคนทั้งเมืองลั่วหยางต่างหาก”