ตอนที่ 127 เก็บดาบ

ตอนที่ 127 เก็บดาบ

ลมเหนือพัดหวีดหวิวออกจากหน้าต่างซี่ตรง เสียงระฆังของวัดหวังหนานในยามจื่อช่วงเที่ยงคืนพลันดังก้องเข้าสู่โสตประสาทในเวลานี้พอดี หยวนเฉินมองดูคนที่นอนตัวแข็งทื่อในท่าทางพิลึกพิลั่นอยู่บนเตียง อ้าปากค้าง ทว่ากลับพบว่าตนมิอาจเปล่งเสียงใดออกมาได้เลย

“หมิง…… หมิงฉี……”

ฉีป๋อสิงมองดูภาพตรงหน้าด้วยสายตาเย็นชา ก่อนจะหันศีรษะไปมองเกาเซินที่ติดตามอยู่ด้านหลังแวบหนึ่ง

เกาเซินเข้าใจความหมาย ชักดาบชี้ไปยังพวกข้าหลวงคนในตำหนักไม่กี่คนนั้น “พูดมา! ผู้ใดสั่งให้พวกเจ้าปลงพระชนม์ฮ่องเต้!”

ข้าหลวงคนในตำหนักต่างพากันร้องโอดครวญด้วยความลนลาน “องค์ชายโปรดทรงปรีชาญาณ! ก่อนหน้านี้พวกข้าอยู่โถงชั้นนอก มิเคยได้ยินเสียงอันใดเลย เป็นองค์ชายที่ทรงนำคนบุกเข้ามา พวกข้าจึงได้ตามเข้ามาดูในห้องชั้นในพร้อมกัน แล้วก็เห็นว่าฝ่าบาทสวรรคตแล้วพ่ะย่ะค่ะ!”