ตอนที่ 126 ฝันสะดุ้ง

ตอนที่ 126 ฝันสะดุ้ง

จินยงเฉิง กลางราตรีพลันสะดุ้งตื่นจากฝันผวา

หยวนอี๋สะดุ้งผวาตื่นขึ้นจากเตียงนอนโดยแรง เขาอยากจะร้องตะโกนออกไปข้างนอก แต่กลับสะกดกลั้นเอาไว้

วันที่เท่าใดแล้ว

เขายื่นมือออกไปลูบคลำรอยที่ตนเองสลักไว้ตรงขอบเตียง จากซ้ายไปขวา จากขวาไปซ้าย นับดูอย่างละเอียดรอบหนึ่ง

สามสิบ... สามสิบวันแล้ว...

รอจนดวงตะวันลอยขึ้นมา นั่นก็คงจะครบหนึ่งเดือนกระมัง

ทนให้ผ่านพ้นเดือนนี้ไป ทนให้ผ่านพ้นเดือนนี้ไป...

เขาพลันเริ่มนึกเสียใจภายหลัง

เกาหยางอ๋องพึ่งพาไม่ได้เขาไม่รู้หรอกหรือ ทว่ายังมีผู้ใดพึ่งพาได้อีกเล่า คนที่เขาเชื่อใจได้มีเพียงหมิงต๋าเท่านั้น