ตอนที่ 120 กองไฟ

ตอนที่ 120 กองไฟ

เฮ่อฉงกับเยว่ฉงสบตากัน พลางมองแผ่นหลังในชุดสีดำขลับอันเด่นสะดุดตานั้น ในใจเต็มไปด้วยความขื่นขม

คนทั้งสองขึ้นม้าตามกันมา เฮ่อฉงเห็นเยว่ฉงหวาดผวาขวัญหนีดีฝ่อ จึงจำต้องเอ่ยปากปลอบ “เจ้านายย่อมทรงมีแผนการในพระทัยแน่”

เยว่ฉงแอบด่าทอในใจ แผนการรึ

มีแผนการแต่กลับเอาพระองค์เองเข้าเสี่ยงอันตรายตรง ๆ นี่มิใช่ว่าไม่อยากต่อแถว แต่อยากดิ่งลงนรกไปเลยหรอกหรือ

“พี่ เจ้านายไม่กลัว แต่ข้ากลัวนะ”

แม้จะอยู่ในช่วงหน้าสิ่วหน้าขวานเช่นนี้ เจ้านายก็ยังทรงวางท่าทีสูงส่งสง่างาม ควบม้าข้ามถนนไปอย่างผ่าเผยถึงเพียงนี้

เฮ่อฉงมือหนึ่งจับบังเหียน อีกมือกดดาบเชียนหนิวที่เอว หันกลับไปมองเยว่ฉงแล้วยิ้ม “ไฉนยิ่งตำแหน่งสูงขึ้น ความกล้ากลับยิ่งหดเล็กลงเล่า นี่ใช่คนที่เคยสู้กับหมาป่าด้วยมือเปล่ามาก่อนหรือเปล่า”

เยว่ฉงทอดถอนใจยาวอย่างแรง “ผู้ใดจะมาสนความเป็นความตายของสุนัขข้างถนนเล่า แต่หากมีเจ้าของแล้ว เจ้านายถูกกวาดล้าง สุนัขที่คอยกัดคนแทนพระองค์จะยังมีทางรอดรึ”

คำพูดนี้หยาบกระด้างเกินไปนัก เฮ่อฉงพอจะเข้าใจบ้างแล้วว่าเหตุใดแต่แรกหยวนเสวียนจึงยอมเลื่อนขั้นให้หลานเฉินผู้ทำงานเหี้ยมโหดเกินไป ไร้ความผิดก็ยังยัดข้อหาให้คนได้ มากกว่าจะเต็มใจเลื่อนขั้นให้เยว่ฉง