ตอนที่ 119 เป้าล่อ

ตอนที่ 119 เป้าล่อ

จั่งซุนจี้เป็นเฒ่าหัวรั้นผู้หนึ่ง ทว่ากลับจงรักภักดีต่อต้าโจวอย่างยิ่ง กองทัพกบฏเริ่มแรกใช้ผลประโยชน์เกลี้ยกล่อม จากนั้นก็ลงทัณฑ์ทรมาน ลูกชายแท้ ๆ ต้องมาตายในคุก เขาก็มิได้ก้มหัว ยึดมั่นปณิธานพลีชีพเพื่อแคว้นในการยกทัพปราบเหนือ

แม้เขาจะสูญเสียบารมีไปบ้างเพราะพ่ายแพ้ศึก แต่ก็เป็นตัวแทนแห่งใจภักดิ์ของกองทัพส่วนกลาง ดังนั้นหยวนเสวียนจึงมิได้คิดจะกดข่มจนเกินไป

อย่าว่าแต่หยวนเสวียนเลย ต่อให้เป็นไทเฮาและฮ่องเต้องค์ปัจจุบันไปอยู่เบื้องหน้าจั่งซุนจี้ก็ยังมิได้ดีความอันใด หยวนเสวียนก้าวขึ้นมากุมอำนาจแล้วจั่งซุนจี้มิได้เข้าวังมาชี้หน้านางด่ากราด ก็ถือว่าคำนึงถึงบุญคุณช่วยชีวิตของหยวนเสวียนแล้ว

เฒ่าหัวรั้นพรรค์นี้ซื่อตรงที่สุด ยามเผชิญเรื่องกลืนไม่เข้าคายไม่ออกย่อมทำได้เพียงใช้ความเงียบงันสลายไป ดังนั้นคนจำพวกนี้แม้จะเกลี้ยกล่อมยากที่สุด ทว่าขอเพียงยืนอยู่ในตำแหน่งที่ถูกต้อง ย่อมบงการได้ง่ายเช่นกัน

ประโยคนั้นที่หยวนเสวียนเอ่ยขึ้นตอนเลิกประชุมในวันนี้ มิใช่ว่ามีใจอยากถามความเห็นของจั่งซุนจี้จริง ๆ หากแต่เป็นการให้โอกาสสุดท้ายครึ่งวันแก่คนกลุ่มนั้นต่างหาก