กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 118 ปางตาย
“ยุคโบราณแก่งแย่งด้วยคุณธรรม ยุคกลางขับเคี่ยวด้วยสติปัญญา ปัจจุบันแก่งแย่งด้วยกำลังวังชา” หยวนเสวียนท่องประโยคนี้พลางส่ายหน้ายิ้ม “สำหรับพวกหนอนบอนไซของแผ่นดินเหล่านั้น ย่อมยากจะเลี่ยงการปะทะ เช่นนั้นเจ้าจะประลองดูว่าหมัดของผู้ใดใหญ่กว่าหรือ”
เยว่ฉงเกาหัว เขาอ่านตำรามาไม่มาก ทว่าในบางคราเรื่องราวมากมายสามารถอาศัยการสั่งสมข่าวสารปริมาณมหาศาล จนก่อเกิดเป็นความเข้าใจและการหยั่งรู้อันเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตนในที่สุด เขาหัวเราะแฮะ ๆ เอ่ยอธิบายว่า “ข้ามิใช่เพราะกลัวว่าพวกเขาจะเผาราชสำนักส่วนนอกหรอกหรือ ทว่าคิดดูแล้ว เมื่อเข้าวังมาคงจะเผามิได้กระมัง มิเช่นนั้นท่านลองห่วงจวนองค์หญิงกับคฤหาสน์ชนบทของท่านดูหรือไม่”
หยวนเสวียนครุ่นคิด หยวนเสวียนถอนหายใจ นางยกมือขึ้น ชี้ดรรชนีเดียวออกไปข้างนอก “ออกไป”
เยว่ฉงค้อมเอวเลียบกำแพงเดินจากไป
ยังมิทันเดินพ้นออกไป หยวนเสวียนก็เอ่ยปากขึ้นอีก “ไป สั่งให้คนเอาของไปพันรอบเสาภายในโถงการประชุมขุนนางใหญ่ พันให้หนาสักหลายชั้น เอาที่ดูดีหน่อย เมื่อก่อนผ้าต่วนในคลังของไทเฮามิใช่แทบจะเก็บจนเน่าเสียหรอกหรือ ก็เอาของในคลังนั้นมา พันให้หนาสักหน่อย จัดแต่งอย่าให้สะดุดตาเกินไปนัก”
ต้าเจียนด้านข้างประสานมือคารวะทำความเคารพในทันที จากนั้นก็ก้าวถอยหลังเดินออกไปนอกโถง
เยว่ฉงชะงักฝีเท้าหันกลับมา เบิกตากว้าง “หา”
ที่แท้เขากำลังกังวลเรื่องการจลาจล ส่วนนายหญิงกลับกังวลว่าคนกลุ่มนั้นจะฆ่าตัวตายรึ
หยวนเสวียนหลุบตาลง ทุกเรื่องราวย่อมต้องเตรียมการไว้สองทางมิใช่หรือ