บทที่ 88: ยืดหยุ่นใช้ได้ทีเดียว

บทที่ 88: ยืดหยุ่นใช้ได้ทีเดียว

เกาะเล็กกลางน้ำอันรกร้างแห่งนี้ ไม่มีสิ่งใดให้ใช้กำบัง นอกจากเนินหินเล็ก ๆ แห่งหนึ่งกับลำต้นไม้ที่กระจัดกระจายอยู่ไม่กี่ต้น

เซียวเหิงกางปีกขนาดใหญ่ออกโดยไม่ส่งเสียง ชั้นขนสีน้ำตาลทองค่อย ๆ คลี่ลงมา ราวกับร่มขนาดใหญ่ที่ทั้งหนาและนุ่ม โอบคลุมคนทั้งสองไว้ใต้เงาปีก ตัดขาดจากแสงสว่างภายนอกทั้งหมด

เบื้องหน้าพลันมืดลง เหยียนเยว่พลอยตื่นตระหนก จึงเผลอขยุ้มแผ่นหลังของเขาจนเกิดรอยแดงหลายสาย

นางไม่เคยคิดเลยว่าตนเองจะมาทำเรื่องเหลวไหลเช่นนี้กับเซียวเหิงกลางวันแสก ๆ

“เจ้า...หยุดก่อน”

เซียวเหิงยังคงเคลื่อนไหวต่อ แต่ก้มลงจุมพิตนางเบา ๆ พลางถามว่า “เป็นอะไรไป?”