บทที่ 54: ร่วงหล่นสู่ทะเลบุปผา

บทที่ 54: ร่วงหล่นสู่ทะเลบุปผา

เหยียนเยว่หมดสติไปเพราะความหวาดกลัว กล่าวให้ถูกต้องก็คือ ในสภาวะตึงเครียดและหวาดผวา เส้นประสาทของนางถูกความตกใจรุนแรงจู่โจมจนพังทลายลงในชั่วพริบตา

เมื่อฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง นางก็พบว่าตนกำลังนอนอยู่บนแผ่นหลังของเซียวเหิง

รอบข้างสงบนิ่ง มีเพียงเสียงสายลมดังแว่ว

ราวกับการต่อสู้ชุลมุนเมื่อครู่ไม่เคยเกิดขึ้น

“เจ้าทรยศพวกเรา”

เซียวเหิงสังเกตได้ทันทีว่านางฟื้นขึ้นแล้ว จากนั้นเสียงเย็นชาของเขาก็ดังขึ้น

เหยียนเยว่ผุดลุกขึ้นนั่งอย่างตื่นตระหนก ทว่าต่อมากลับสงบนิ่งอย่างน่าหวาดหวั่น “ใช่ ข้าหนีไป แต่ยังเรียกว่าทรยศไม่ได้ เพราะแต่เดิมข้าไม่คิดจะผูกสัมพันธ์คู่ครองกับพวกเจ้าอยู่แล้ว”

ไม่เสแสร้งอีกต่อไป เปิดอกพูดกันให้รู้เรื่อง