บทที่ 53: ไล่ตามทัน

บทที่ 53: ไล่ตามทัน

ในป่าลึกยามราตรีเงียบสงัดยิ่งกว่าเดิม

เหยียนเยว่คลุมกายด้วยหนังสัตว์ผืนหนา นอนคว่ำอย่างสงบบนแผ่นหลังของชิวเหยียน หลับตาลงพักผ่อนอย่างแผ่วเบา

บางครั้ง นางก็สะดุ้งตื่นเพราะเสียงเคลื่อนไหวเล็ก ๆ น้อย ๆ บนเส้นทาง

เมื่อรู้ว่าเป็นเพียงฝูงนกที่ถูกมนุษย์อสูรละมั่งซึ่งวิ่งผ่านไปอย่างรวดเร็วทำให้แตกตื่น นางจึงค่อยผ่อนคลายลงอีกครั้ง

เส้นประสาทที่ตึงเครียดอยู่ตลอดทำให้นางไม่อาจผ่อนคลายและหลับสนิทได้

จนกระทั่งขอบฟ้าเริ่มสว่าง แสงอุ่นจึงสาดลงบนร่างของเหยียนเยว่อีกครั้ง

นางหรี่ตาลง สัมผัสแสงสว่างริบหรี่นั้น

ฟ้าสางแล้ว

พวกเขาหนีออกมาได้สำเร็จ และกำลังจะไปถึงเขตแดนของเผ่าวานรในไม่ช้า