บทที่ 55: คำประกาศสุดเผด็จการ

บทที่ 55: คำประกาศสุดเผด็จการ

เหตุการณ์อันน่าหวาดเสียวเกิดขึ้นรวดเร็วเกินไป มนุษย์อสูรหลายคนบนพื้นจึงไม่ทันตั้งตัว ได้แต่เฝ้ามองคนทั้งสองร่วงลงสู่ทะเลบุปผา

ที่นี่คือทุ่งดอกไม้ผืนใหญ่

สีชมพูอมม่วงสดจัดฝังตัวอย่างเป็นระเบียบอยู่ท่ามกลางพืชพรรณรกชัฏโดยรอบ ดูแปลกแยกอย่างยิ่ง

บางทีอาจเป็นเพราะบริเวณใกล้เคียงไม่มีมนุษย์อสูรอาศัยอยู่ ทะเลบุปผาผืนนี้จึงยังคงสมบูรณ์ไร้ร่องรอยการถูกทำลายแม้แต่น้อย

สมบูรณ์แบบจนชวนให้รู้สึกพิกล

ฉือจิ้นไม่แม้แต่จะเหลือบมองดอกไม้งดงามเหล่านั้น

เขาพุ่งเข้าไปในทะเลบุปผาเพื่อค้นหาคนทันที

“เยว่เยว่ เยว่เยว่~”

เสือดาวผู้กระสับกระส่ายได้สัมผัสเป็นครั้งแรกว่าความร้อนใจจนแทบมอดไหม้เป็นเช่นไร